အိန္ဒိယတွင် ဘာသာစကား

အိန္ဒိယတွင် တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော်ဘာသာစကား မရှိပါ။ ၎င်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်တွင် ဘာသာစကားအများအပြားကို အသိအမှတ်ပြုထားပြီး ပြည်နယ်များသည် ၎င်းတို့၏ လူဦးရေနှင့် အဖွဲ့အစည်းများနှင့် သင့်တော်သော ဘာသာစကားများကို အသုံးပြုကြသည်။ ဟိန္ဒီကို အထူးသဖြင့် အိန္ဒိယမြောက်ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းဒေသများစွာတွင် ကျယ်ပြန့်စွာ ပြောဆိုကြပြီး စံစာရေးပုံတွင် ဒေဝနာဂရီအက္ခရာကို အသုံးပြုသည်။ အိန္ဒိယလူမျိုးများစွာသည် ဟိန္ဒီကို မိခင်ဘာသာစကား သို့မဟုတ် ပိုမိုနှစ်သက်သောဘာသာစကားအဖြစ် အသုံးမပြုကြပါ။ အဆင့်မြင့်ပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ ဥပဒေ၊ နည်းပညာ၊ နိုင်ငံတော်အဆင့်ဆက်သွယ်ရေးနှင့် အချို့ကျောင်းများတွင် အင်္ဂလိပ်သည် အရေးပါသည်။ အသုံးပြုခွင့်နှင့် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အသုံးပြုနိုင်မှုတို့မှာ များစွာကွဲပြားသောကြောင့် အင်္ဂလိပ်တတ်ကျွမ်းမှုကို ဉာဏ်ရည် သို့မဟုတ် ပညာရေးနှင့် မရောထွေးသင့်ပါ။ အဓိကဒေသသုံးဘာသာစကားများတွင် ဘင်္ဂါလီ၊ မာရသီ၊ တီလူဂူ၊ တမီလ်၊ ဂူဂျာရတီ၊ အူရဒူ၊ ကန်နာဒါ၊ မလယာလမ်၊ ဩဒီယာ၊ ပန်ဂျာဘီ၊ အဆမ်နှင့် အခြားများစွာ ပါဝင်သည်။ ဘာသာစကားတစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင်စာပေ၊ မီဒီယာ၊ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာများနှင့် စကားပြောပုံကွဲများရှိသည်။ အိန္ဒိယတွင် ဒေဝနာဂရီ၊ ဘင်္ဂါလီ-အဆမ်၊ ဂုရ်မုခီ၊ ဂူဂျာရတီ၊ ဩဒီယာ၊ တမီလ်၊ တီလူဂူ၊ ကန်နာဒါ၊ မလယာလမ်နှင့် ပါရှန်-အာရဗီ အက္ခရာစနစ်များအပါအဝင် စာရေးစနစ်များစွာကို အသုံးပြုသည်။ ဘာသာစကားနှင့် အက္ခရာစနစ်တို့သည် ဆက်စပ်သော်လည်း တစ်မျိုးတည်းမဟုတ်ပါ။ ဘာသာစကားများစွာပြောသူများသည် စကားဝိုင်းတစ်ခုအတွင်း ဘာသာစကားပြောင်းသုံးလေ့ရှိသည်။ ဘာသာစကားပြောင်းသုံးခြင်းသည် သက်သောင့်သက်သာရှိမှု၊ တိကျမှု၊ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ၊ ယဉ်ကျေးမှု သို့မဟုတ် အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်မှုကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ ခေါ်ဝေါ်ပုံနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်းများသည် အရေးကြီးသည်။ နာမ်စားများ၊ ဆွေမျိုးခေါ်ဝေါ်သည့်စကားလုံးများ၊ ဂုဏ်ပြုခေါ်ဝေါ်မှုများ၊ အမည်များနှင့် ရာထူးအမည်များသည် အသက်၊ လေးစားမှု၊ ချစ်ခင်မှု သို့မဟုတ် လူမှုအကွာအဝေးကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ ဘာသာစကားသည် အခွင့်အလမ်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုခံစားချက်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း လူများကို ဖယ်ထုတ်နိုင်သည်။ ရှင်းလင်းသောဆက်သွယ်မှုဆိုသည်မှာ လက်လှမ်းမီသောဘာသာစကားကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ နားလည်မှုရှိမရှိ စစ်ဆေးခြင်းနှင့် လိုအပ်ပါက ဘာသာပြန်ပေးခြင်းကို ခွင့်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။