ভাৰতৰ ভাষা

ভাৰতৰ কোনো এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা নাই। ইয়াৰ সাংবিধানিক আৰু প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাই একাধিক ভাষাক স্বীকৃতি দিয়ে; ৰাজ্যসমূহে নিজৰ জনসাধাৰণ আৰু প্ৰতিষ্ঠানৰ উপযোগী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। হিন্দী বিশেষকৈ উত্তৰ আৰু মধ্য ভাৰতৰ বহু অঞ্চলত বহুলভাৱে কোৱা হয়, আৰু ইয়াৰ মান্য লিখিত ৰূপত দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বহু ভাৰতীয়ৰ প্ৰথম বা পছন্দৰ ভাষা হিন্দী নহয়। উচ্চ শিক্ষা, ব্যৱসায়, আইন, প্ৰযুক্তি, ৰাষ্ট্ৰীয় যোগাযোগ আৰু কিছুমান বিদ্যালয়ত ইংৰাজী গুৰুত্বপূৰ্ণ। ইংৰাজী ব্যৱহাৰৰ সুযোগ আৰু আত্মবিশ্বাস যথেষ্ট বেলেগ বেলেগ; সেয়ে ইংৰাজী জনাটো বুদ্ধিমত্তা বা শিক্ষাৰ সৈতে একে বুলি ধৰিব নালাগে। প্ৰধান আঞ্চলিক ভাষাৰ ভিতৰত বাংলা, মাৰাঠী, তেলুগু, তামিল, গুজৰাটী, উৰ্দু, কানাড়া, মালয়ালম, ওড়িয়া, পাঞ্জাবী, অসমীয়া আৰু আন বহু ভাষা আছে। প্ৰতিটোৰে নিজা সাহিত্য, সংবাদ-মাধ্যম, পৰিচয় আৰু কথিত ৰূপ আছে। ভাৰতত দেৱনাগৰী, বাংলা-অসমীয়া, গুৰমুখী, গুজৰাটী, ওড়িয়া, তামিল, তেলুগু, কানাড়া, মালয়ালম আৰু পাৰ্চী-আৰবীকে ধৰি কেইবাটাও লিপি ব্যৱহাৰ হয়। ভাষা আৰু লিপি পৰস্পৰৰ সৈতে জড়িত, কিন্তু একে বস্তু নহয়। বহুভাষিক লোকে কথোপকথনৰ মাজতে ভাষা সলনি কৰিব পাৰে। এই ভাষা-বদলে স্বাচ্ছন্দ্য, যথাযথ প্ৰকাশ, পৰিচয়, ভদ্ৰতা বা কোনো গোটৰ সৈতে সম্পৰ্ক প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। সম্বোধনৰ ধৰণ আৰু ভদ্ৰতাৰ স্তৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ। সৰ্বনাম, আত্মীয়তাৰ শব্দ, সন্মানসূচক শব্দ, নাম আৰু উপাধিয়ে বয়স, সন্মান, মৰম বা সামাজিক দূৰত্ব বুজাব পাৰে। ভাষাই সুযোগ আৰু আপোনত্বৰ অনুভৱ দিব পাৰে, কিন্তু মানুহক আঁতৰাইও ৰাখিব পাৰে। স্পষ্ট যোগাযোগৰ বাবে সহজে বুজিব পৰা ভাষা বাছি লওক, বুজা হৈছে নে নাই নিশ্চিত কৰক আৰু প্ৰয়োজন হ’লে অনুবাদৰ সুবিধা দিয়ক।