ভাৰতত শ্ৰম আইন

ভাৰতত কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য দুয়োখন চৰকাৰৰ মাজত শ্ৰম আইন ভাগ কৰা হৈছে। ৰাষ্ট্ৰীয় আইনত মুখ্য কাঠামো থাকে, আনহাতে ৰাজ্যিক নিয়ম আৰু স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষই পঞ্জীয়ন, বলবৎকৰণ আৰু কৰ্মস্থলীৰ প্ৰথা নিৰ্ধাৰণ কৰে। কৰ্মীৰ আইনগত অৱস্থান কেৱল নথিৰ শিৰোনামৰ ওপৰত নহয়, প্ৰকৃত কৰ্মসম্পৰ্কৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। নিয়মীয়া কৰ্মচাৰী, নিৰ্দিষ্ট-ম্যাদী কৰ্মী, ঠিকাদাৰী শ্ৰমিক, শিক্ষানবিশ, প্লেটফৰ্ম কৰ্মী, পৰিচালক আৰু প্ৰকৃততে স্বতন্ত্ৰ পেছাদাৰৰ সুৰক্ষা বেলেগ হ’ব পাৰে। নিয়োগৰ চৰ্তত সাধাৰণতে দায়িত্ব, দৰমহা, কৰ্মস্থলী, সময়, ছুটী, গোপনীয়তা, জাননী আৰু কৰ্মস্থলীৰ নীতি থাকে। স্পষ্ট লিখিত নিয়োগপত্ৰ বা চুক্তিয়ে দুয়োপক্ষক সন্মত চৰ্ত বুজাত সহায় কৰে। মজুৰি-সম্পৰ্কীয় নিয়মে আইনসন্মত আৰু সময়মতে ধন দিয়াটো নিশ্চিত কৰিবলৈ আৰু অনুচিত কৰ্তনৰ পৰা সুৰক্ষা দিবলৈ চেষ্টা কৰে। কৰ্মসময়, জিৰণি, ছুটী আৰু অতিৰিক্ত সময়ৰ নিয়ম প্ৰযোজ্য আইন আৰু প্ৰতিষ্ঠান অনুসৰি বেলেগ হয়। নিয়োগকৰ্তাৰ স্বাস্থ্য, সুৰক্ষা, মৰ্যাদা আৰু কৰ্মস্থলীৰ হাৰাশাস্তি প্ৰতিৰোধৰ দায়িত্ব থাকে। আভ্যন্তৰীণ অভিযোগ ব্যৱস্থা বাধ্যতামূলক হ’ব পাৰে বা উপযোগী হ’ব পাৰে; কিন্তু গুৰুতৰ বিপদ বা বেআইনী আচৰণৰ ক্ষেত্ৰত বাহিৰৰ কৰ্তৃপক্ষৰ প্ৰয়োজনো হ’ব পাৰে। সামাজিক সুৰক্ষাৰ ব্যৱস্থাত অৱসৰৰ সঞ্চয়, বীমা, মাতৃত্ব-সম্পৰ্কীয় সুৰক্ষা, গ্ৰেচুইটি বা আন সুবিধা থাকিব পাৰে। প্ৰতিষ্ঠান, কামৰ শ্ৰেণী আৰু প্ৰযোজ্য আঁচনিৰ দৰে কাৰকৰ ওপৰত সুবিধা পোৱাৰ যোগ্যতা নিৰ্ভৰ কৰে। চাকৰি সমাপ্তিৰ বাবে সকলোৰে ক্ষেত্ৰত একেটা নিয়ম প্ৰযোজ্য নহয়। চুক্তিৰ চৰ্ত, স্থায়ী নিৰ্দেশনা, অসৎ আচৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া, ছাঁটাইৰ সুৰক্ষা, জাননী দিয়াৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্মীৰ আইনগত শ্ৰেণীবিভাজনে সঠিক প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। সামূহিক শ্ৰম সম্পৰ্কত ট্ৰেড ইউনিয়ন, সামূহিক দৰ-কষাকষি, ধৰ্মঘট, লকআউট আৰু ঔদ্যোগিক বিবাদ নিষ্পত্তি অন্তৰ্ভুক্ত। আপোচ বিষয়া, শ্ৰম কৰ্তৃপক্ষ, ন্যায়াধিকৰণ আৰু আদালতৰ প্ৰত্যেকৰে ভূমিকা থাকিব পাৰে। নিয়োগৰ চৰ্ত, দৰমহাৰ নথি, উপস্থিতিৰ তথ্য, নীতি, যোগাযোগ আৰু নিয়োগকৰ্তাই দিয়া কাৰণ তুলনা কৰিলে কৰ্মস্থলীৰ বিবাদ সাধাৰণতে স্পষ্ট হয়। আৰম্ভণিৰে পৰা নথি সংৰক্ষণ কৰিলে আলোচনা বা আনুষ্ঠানিক অভিযোগ অধিক ফলপ্ৰসূ হয়।