ڀارت ۾ آفتون

ڀارت ۾ آفتن جو خطرو ملڪ جي پکيڙ، آبهوا، جاگرافي، آباديءَ جي گهاٽائي ۽ عمارتن جي حالتن سان ٺهي ٿو. ڪو خطرو تڏهن خاص خطرناڪ ٿئي ٿو جڏهن ماڻهو، گهر، آمدرفت، بجلي، پاڻي يا رابطن جا وسيلا ان جي اثر هيٺ اچن ۽ تياري گهٽ هجي. مون سون جي برسات سان دريائي ٻوڏ، شهرن ۾ پاڻي بيهڻ، مٽيءَ جا ڪرڻ، آمدرفت ۾ رنڊڪ ۽ آلوده پاڻي ٿي سگهي ٿو. سامونڊي علائقا سامونڊي طوفانن، طوفاني ڇولين، تيز هوائن ۽ سخت برسات کي به منهن ڏئي سگهن ٿا. ڪيترن علائقن، خاص ڪري هماليه جي حصن، اتر اوڀر ۽ ٻين زلزلي وارن علائقن ۾ زلزلي جو خطرو اهم آهي. زلزلي جي ٺيڪ اڳڪٿي نٿي ڪري سگهجي، تنهنڪري محفوظ تعمير، فرنيچر کي مضبوطيءَ سان ٻڌڻ ۽ بچاءَ وارن عملن جي مشق اهم آهن. گرميءَ جون لهرون ۽ ڏڪار اوچتين آفتن کان مختلف نموني پيدا ٿين ٿا، پر گهڻن ماڻهن کي متاثر ڪري سگهن ٿا. وڏي عمر وارن، ٻارن، ٻاهر ڪم ڪندڙن ۽ انهن ماڻهن کي جن وٽ ڀروسي جوڳو پاڻي يا ٿڌڪ ناهي، اڳواٽ مدد گهربل ٿي سگهي ٿي. جبلن جي برادرين ۽ مسافرن کي مٽيءَ جا ڪرڻ، اوچتي ٻوڏ، برفاني ڇپون ۽ بند ٿيل رستا پيش اچي سگهن ٿا. سرڪاري خبردارين کان پوءِ سامونڊي ۽ ٻيٽن جون برادريون اندرئين پاسي يا اوچي زمين ڏانهن منتقل ٿيڻ جون ضرورت مند ٿي سگهن ٿيون. ڀارت جو آفتن جي انتظام جو نظام قومي، رياستي، ضلعي ۽ مقامي اختيارين تي ٻڌل آهي. نيشنل ڊزاسٽر مئنيجمينٽ اٿارٽيءَ کي عام طور NDMA چيو وڃي ٿو، جڏهن ته رياستن ۽ ضلعن ۾ به لاڳاپيل ادارا هوندا آهن جيڪي مقامي رٿابندي ۽ هم آهنگي ڪن ٿا. پوليس، فائر سروسز، صحت جون خدمتون، سول انتظاميا، خاص امدادي فورسز، برادريءَ جا گروپ ۽ رضاڪار سڀ حصو وٺي سگهن ٿا. هنڌ ۽ واقعي موجب سرڪاري خبرداريون مقامي اختيارين، موبائل الرٽن، نشرياتي ادارن، سائرن يا سڌي اعلان ذريعي ملي سگهن ٿيون. خبرداريون، اڳڪٿيون ۽ امدادي نظام نقصان گهٽائين ٿا، پر تحفظ جي ضمانت نٿا ڏين. هر گهر کي اڃا به سادو سامان، ڀروسي وارا رابطا، ويجهن محفوظ هنڌن جي ڄاڻ ۽ ٻارن، وڏي عمر وارن، معذور ماڻهن ۽ جانورن لاءِ رٿا گهرجي.