ڀارت ۾ گڏجي رهڻ

ڀارت جي آباديءَ ۾ ڪيتريون ٻوليون، مذهب، ذاتيون، قبيلہ، علائقا، پيشا ۽ زندگيءَ جا طور طريقا شامل آهن. تنهنڪري گڏجي رهڻ روزمره جو عمل آهي، رڳو هڪ تجريدي قومي مثالي خيال نه. گهرن جا قسم ننڍا گهراڻا، گڏيل، وڌايل خاندان، گڏيل رهائش يا اڪيلي ماڻهوءَ جا گهر ٿي سگهن ٿا. گڏيل خاندان ۾ عام طور مائٽ هڪ گهر، ذميواريون، وسيلا يا فيصلا ڪرڻ جو عمل ونڊيندا آهن، پر انتظام مختلف هوندا آهن. پاڙي جا لاڳاپا اڪثر سلام دعا، ننڍين مددن، ٻارن، مقامي دڪانن، رهواسين جي گروهن، تهوارن ۽ گڏيل فڪرن وسيلي وڌندا آهن. رازداري بابت اميدون گهاٽن شهري علائقن، ننڍن شهرن ۽ ڳوٺن ۾ مختلف ٿي سگهن ٿيون. اسڪول ۽ ڪم جا هنڌ مختلف ٻولين، غذائي ضرورتن، عقيدن، صنفن، صلاحيتن ۽ معاشي پسمنظرن وارن ماڻهن کي گڏ آڻين ٿا. سڀني لاءِ شموليت وارا معمول هر ڪنهن کي پنهنجي سڃاڻپ جو اهم حصو لڪائڻ کان سواءِ حصو وٺڻ ۾ مدد ڏين ٿا. ذات ۽ ٻيون سماجي درجابنديون رسائي، پيشن، شادي، رهائش ۽ روزمره جي ورتاءَ تي اثرانداز رهيون آهن. جتي برابري اصول طور مڃيل هجي، اتي به امتيازي سلوڪ جاري رهي سگهي ٿو. مذهبي ۽ لساني برادريون اڪثر سهڪار ڪن ٿيون، مقامي ريتون ونڊين ٿيون ۽ هڪ ٻئي جي جشنن ۾ شامل ٿين ٿيون. ڇڪتاڻ به پيدا ٿي سگهي ٿي، خاص ڪري جڏهن افواهون، سياسي دٻاءُ يا اڻبرابر طاقت اختلافن کي دشمنيءَ ۾ بدلائين. عوامي زندگيءَ ۾ شور، ٽريفڪ، صفائي، پاڻي، جانورن، قطارن، تهوارن ۽ گڏيل سهولتن بابت ڳالهه ٻولهه ۽ ٺاهه گهربل هوندو آهي. واضح مقامي ٺاهه عام طور ڪنهن سڄي گروهه کي ڏوهه ڏيڻ کان وڌيڪ ڪارائتا هوندا آهن. سٺي نموني گڏ رهڻ لاءِ سڀني جو هڪجهڙو ٿيڻ ضروري ناهي. ان لاءِ سلامتي، برابر عزت، پرامن اختلاف، قابلِ ڀروسو ضابطا ۽ مختلف سڃاڻپن ۽ چونڊن لاءِ گنجائش ضروري آهي.