ഇന്ത്യയിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കൽ

ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യയിൽ നിരവധി ഭാഷകളും മതങ്ങളും ജാതികളും ഗോത്രങ്ങളും പ്രദേശങ്ങളും തൊഴിൽമേഖലകളും ജീവിതരീതികളും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ സഹവർത്തിത്വം ഒരു അമൂർത്ത ദേശീയാദർശം മാത്രമല്ല, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ഒരു പരിശീലനമാണ്. കുടുംബവീടുകൾ അണുകുടുംബങ്ങളുടേതോ കൂട്ടുകുടുംബങ്ങളുടേതോ വിപുലകുടുംബങ്ങളുടേതോ പങ്കിട്ടതോ ഒറ്റയാൾ താമസിക്കുന്നതോ ആയിരിക്കാം. കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ സാധാരണയായി ബന്ധുക്കൾ ഒരേ വീട്, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, വിഭവങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ തീരുമാനമെടുക്കൽ എന്നിവ പങ്കിടുന്നു; എന്നാൽ ക്രമീകരണങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. അഭിവാദ്യങ്ങൾ, ചെറിയ സഹായങ്ങൾ, കുട്ടികൾ, പ്രാദേശിക കടകൾ, താമസക്കാരുടെ കൂട്ടായ്മകൾ, ഉത്സവങ്ങൾ, പൊതുവായ ആശങ്കകൾ എന്നിവയിലൂടെ അയൽപ്പക്ക ബന്ധങ്ങൾ പലപ്പോഴും വളരുന്നു. സ്വകാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ ജനസാന്ദ്രമായ നഗരപ്രദേശങ്ങളിലും ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. വ്യത്യസ്ത ഭാഷകൾ, ഭക്ഷണരീതികൾ, വിശ്വാസങ്ങൾ, ലിംഗങ്ങൾ, കഴിവുകൾ, സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലങ്ങൾ എന്നിവയുള്ള ആളുകളെ സ്കൂളുകളും ജോലിസ്ഥലങ്ങളും ഒരുമിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം മറച്ചുവെക്കാതെ എല്ലാവർക്കും പങ്കെടുക്കാൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ദൈനംദിന രീതികൾ സഹായിക്കുന്നു. ജാതിയും മറ്റു സാമൂഹിക ശ്രേണിവ്യവസ്ഥകളും അവസരങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, തൊഴിൽ, വിവാഹം, ഭവനം, ദൈനംദിന പെരുമാറ്റം എന്നിവയെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. സമത്വം പ്രഖ്യാപിത തത്വമായിരിക്കുന്നിടത്തുപോലും വിവേചനം നിലനിൽക്കാം. മത-ഭാഷാ സമൂഹങ്ങൾ പലപ്പോഴും സഹകരിക്കുകയും പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങൾ പങ്കിടുകയും പരസ്പരം ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കിംവദന്തികൾ, രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദം, അല്ലെങ്കിൽ അസമമായ അധികാരം വ്യത്യാസങ്ങളെ വിദ്വേഷമാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ സംഘർഷവും ഉണ്ടാകാം. പൊതുജീവിതത്തിൽ ശബ്ദം, ഗതാഗതം, ശുചിത്വം, വെള്ളം, മൃഗങ്ങൾ, ക്യൂകൾ, ഉത്സവങ്ങൾ, പങ്കിടുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ധാരണയിലെത്തേണ്ടിവരും. ഒരു മുഴുവൻ സമൂഹത്തെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കാൾ വ്യക്തമായ പ്രാദേശിക ധാരണകൾ സാധാരണയായി ഫലപ്രദമാണ്. ഒരുമിച്ച് നന്നായി ജീവിക്കാൻ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാകേണ്ടതില്ല. സുരക്ഷ, തുല്യമായ മാന്യത, സമാധാനപരമായ വിയോജിപ്പ്, വിശ്വസനീയമായ നിയമങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ത വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കും ഇടം എന്നിവയാണ് ആവശ്യമായത്.