ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ

ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਮਾਮਲੇ ਦੱਸਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਅਕਸਰ ਗੁਆਂਢਾਂ, ਸਕੂਲਾਂ, ਕਾਲਜਾਂ, ਕੰਮਕਾਜ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਸਮੂਹਾਂ, ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ, ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਰਾਹੀਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਾਣ-ਪਛਾਣ (jaan-pehchaan) ਹਿੰਦੀ ਦਾ ਆਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜਾਣੇ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਵਿਚਾਰ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਪਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸਹਿਕਰਮੀ ਜਾਂ ਗੁਆਂਢੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਦਰਭ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਭਰੋਸੇ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਆਮ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਭਾਸ਼ਾ, ਪੜ੍ਹਾਈ, ਕੰਮ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ, ਖਾਣੇ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਾਹਰੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਨਿੱਜੀ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਖੇਪ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਢੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਤੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਥਾਨਕ ਮੌਖਿਕ ਸਲਾਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਚੋਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ, ਜੱਫੀ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਬੇਰਸਮੀ ਬੋਲਚਾਲ ਨੂੰ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਮ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ, ਸੁਨੇਹੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ, ਸਥਾਨਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਨਾ ਵਰਗੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇੜਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਦੌਰਾਨ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਵਧੇਰੇ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦਾ ਜਾਲ ਸੇਵਾਵਾਂ, ਨੌਕਰੀਆਂ, ਰਿਹਾਇਸ਼, ਸਮਾਗਮਾਂ, ਆਵਾਜਾਈ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਰਿਵਾਜਾਂ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ 'ਤੇ ਪੈਸਾ, ਦਸਤਾਵੇਜ਼, ਨਿੱਜੀ ਡਾਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਹੱਦਾਂ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਾਸਵਰਡ, ਪਛਾਣ ਦਸਤਾਵੇਜ਼, ਵਿੱਤੀ ਵੇਰਵੇ, ਨਿੱਜੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਜਾਂ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਾਂਝੀ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਾਂਝੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨੇ ਮਿਲਵਾਇਆ ਹੈ।