ભારતમાં પરિચિતો

પરિચિત એવી વ્યક્તિ છે જેને રોજિંદા સામાજિક જીવનમાં ઓળખી શકાય, પરંતુ જેને ખાનગી બાબતો સોંપવી જરૂરી નથી. ભારતમાં પરિચિતો ઘણી વાર પડોશ, શાળા, કૉલેજ, કાર્યસ્થળ, વ્યાવસાયિક જૂથો, ધાર્મિક સમુદાયો, મુસાફરી અથવા કુટુંબના પરિચયથી મળે છે. જાન-પહચાન (jaan-pehchaan) હિન્દીનો પ્રચલિત શબ્દપ્રયોગ છે, જે કોઈને ઓળખતા હોવું અથવા કોઈની સાથે સંપર્ક હોવો દર્શાવે છે. અન્ય ભાષાઓમાં પણ આવા વિચારો માટે સ્થાનિક શબ્દો છે; આ ઓળખાણ માત્ર વ્યક્તિને ઓળખવાથી લઈને પરિચય કરાવી શકે એવા સંપર્ક સુધીની હોઈ શકે છે. સગા, મિત્ર, શિક્ષક, સહકર્મી અથવા પાડોશી મારફતે થયેલો પરિચય શરૂઆતનો સંદર્ભ આપી શકે છે. તે વિશ્વાસ, સંમતિ અથવા જવાબદારીની ખાતરી આપતો નથી; તેથી દરેક નવા સંબંધમાં સમય અને સમજદારી જરૂરી છે. શરૂઆતની સામાન્ય વાતચીતમાં વતન, ભાષા, અભ્યાસ, કામ, કુટુંબની પૃષ્ઠભૂમિ, ખોરાક અથવા સ્થાનિક જીવનની વાત થઈ શકે છે. બહારથી આવેલા લોકોને કેટલાક સવાલો અંગત લાગી શકે, પરંતુ વ્યક્તિ ટૂંકો જવાબ આપી શકે, વાતનો વિષય બદલી શકે અથવા જવાબ આપવાનો ઇનકાર કરી શકે છે. અભિવાદન અને શારીરિક સંપર્કની રીતો બદલાય છે. નમસ્તે અથવા અન્ય સ્થાનિક મૌખિક અભિવાદન સલામત વિકલ્પ હોઈ શકે છે; હાથ મિલાવવો, ભેટવું અને અનૌપચારિક ભાષા વાપરવી તે સ્થળ અને સામેની વ્યક્તિની અનુકૂળતા પ્રમાણે હોવું જોઈએ. નામ યાદ રાખવું, સંદેશનો જવાબ આપવો, સ્થાનિક માહિતી વહેંચવી અથવા પાડોશીને અભિવાદન કરવું જેવી નાની બાબતોથી ઓળખાણ વધે છે. વારંવાર મળતાં વિશ્વસનીય વર્તન, ઝડપથી નજીક હોવાનો દાવો કરવા કરતાં વધુ અર્થપૂર્ણ છે. પરિચિતોનાં સંપર્કજાળથી સેવાઓ, નોકરી, રહેઠાણ, કાર્યક્રમો, પરિવહન અથવા સ્થાનિક રીતરિવાજ વિશે જાણકારી મળી શકે છે. અનૌપચારિક રીતે મળેલી માહિતીના આધારે નાણાં, દસ્તાવેજો, અંગત માહિતી અથવા મોટા નિર્ણયો આપતાં પહેલાં તેની ચકાસણી કરવી જોઈએ. નવો વિશ્વાસ ઊભો થતો હોય ત્યારે સીમાઓ ખાસ મહત્વની છે. માત્ર પરિચિતે પરિચય કરાવ્યો હોય એટલા માટે પાસવર્ડ, ઓળખના દસ્તાવેજો, નાણાકીય વિગતો, અંગત તસવીરો અથવા ઘરમાં પ્રવેશ ન આપો.