დასაქმება საქართველოში

დასაქმება დამოუკიდებელი ბიზნესის მართვისგან განსხვავდება. დასაქმებული, როგორც წესი, დამსაქმებლის ორგანიზაციაში მუშაობს და შეთანხმებულ მითითებებს ასრულებს, დამსაქმებელი კი ანაზღაურებას გასცემს და სამუშაო ადგილს აწყობს. შრომით ხელშეკრულებას ქართულად „შრომითი ხელშეკრულება“ ეწოდება. მასში უნდა მიეთითოს მხარეები და მკაფიოდ აღიწეროს სამუშაო, სამუშაო ადგილი, დაწყების თარიღი, ანაზღაურება, სამუშაო დრო, შვებულება და სხვა მნიშვნელოვანი პირობები. დასაქმება შეიძლება იყოს უვადო, განსაზღვრული ვადით ან მიზნით, ნახევარ განაკვეთზე, სრულ განაკვეთზე, სეზონური ან კონკრეტულ პროექტთან დაკავშირებული. მნიშვნელოვანია სამუშაო ურთიერთობის რეალური შინაარსი და არა მხოლოდ მისთვის მინიჭებული სახელწოდება. დასაქმების პროცესი ხშირად მოიცავს განაცხადის წარდგენას, გასაუბრებას, პირობების განხილვასა და დოკუმენტების შემოწმებას. ზოგიერთმა დამსაქმებელმა შეიძლება გამოსაცდელი პერიოდი გამოიყენოს; სამუშაოს დაწყებამდე მისი პირობები უნდა გაიაზროთ და წერილობით დააფიქსიროთ. ანაზღაურება მკაფიოდ უნდა განიხილოთ. დასაქმებულმა უნდა იცოდეს მითითებული ხელფასი, მოსალოდნელი დაქვითვები, გადახდის თარიღი და მეთოდი, ასევე შედის თუ არა ანაზღაურებაში ბონუსები, ხარჯები, კვება, ტრანსპორტი ან აღჭურვილობა. ორივე მხარეს აქვს პასუხისმგებლობები. დასაქმებულმა შეთანხმებული სამუშაო უნდა შეასრულოს და კანონიერ სამუშაო წესებს დაემორჩილოს, ხოლო დამსაქმებელმა უნდა უზრუნველყოს შეთანხმებული ანაზღაურება, სათანადო პირობები და უსაფრთხოებისა და ღირსების პატივისცემაზე დაფუძნებული სამუშაო გარემო. უთანხმოების შემთხვევაში კარგი ჩანაწერები მნიშვნელოვანია. ხელშეკრულებები, სამუშაო გრაფიკები, გადახდის ამონაწერები, საბანკო ჩანაწერები, შვებულების მოთხოვნები, გაფრთხილებები და წერილობითი შეტყობინებები დაგეხმარებათ იმის ჩვენებაში, რაზე შეთანხმდით და რა მოხდა. დასაქმებას შეუძლია უზრუნველყოს რეგულარული შემოსავალი, გამოცდილება, სწავლება და სოციალური კავშირები. მას ასევე შეუძლია შეზღუდოს დროისა და დავალებების პირადი კონტროლი, ხოლო სუსტმა ან არაფორმალურმა შეთანხმებებმა უფლებების დამტკიცება გაართულოს.