همزیستی در کانادا

جوامع کانادا شامل مردم بومی (Indigenous peoples)، جمعیت‌های دیرینه، تازه‌واردان، ساکنان موقت و افرادی با هویت‌های ترکیبی‌اند. هیچ گروه یا سبک زندگی واحدی نماینده همه مردم نیست. همزیستی روزمره اغلب به مؤدب‌بودن، رعایت حریم شخصی، وقت‌شناسی، رعایت نوبت و احترام به اموال مشترک متکی است. این عادت‌ها متفاوت‌اند، بنابراین ارتباط روشن از فرض‌کردن اینکه همه یک قاعده نانوشته را می‌فهمند، مطمئن‌تر است. مدارس، محل‌های کار، مسکن، حمل‌ونقل، تفریح و خدمات عمومی مردم را زیر قواعد رسمی گرد هم می‌آورند. حقوق و مسئولیت‌ها اهمیت دارند، اما نهادها ممکن است در توضیح‌دادن و اجرای آن‌ها با یکدیگر تفاوت داشته باشند. آرمان چندفرهنگی‌گرایی کانادا از مشارکت فرهنگی در چارچوبی مدنی و مشترک حمایت می‌کند. این آرمان نژادپرستی، پیش‌داوری، دسترسی نابرابر یا تعارض درباره هویت و تعلق را از میان نمی‌برد. روابط میان مردم بومی و غیربومی تحت تأثیر تاریخ استعمار و آشتیِ در حال انجام شکل گرفته است. احترام یعنی تاریخ‌های محلی را یاد بگیریم، مردم بومی را به‌عنوان جوامع معاصر بشناسیم و به اولویت‌های آنان گوش دهیم. اختلاف نظر در جامعه‌ای متنوع طبیعی است. واکنش‌های سازنده بر رفتار یا نیاز مشخص تمرکز می‌کنند، به هر فرد فرصت صحبت می‌دهند و بدون حمله به هویت، در پی راه‌حلی عملی هستند. زندگی محله‌ای با اقدامات کوچک و تکرارشونده قوی‌تر می‌شود. سلام‌کردن به مردم، کنترل صدا، مراقبت از فضاهای مشترک، ارائه کمک مناسب و پیوستن به فعالیت‌های محلی می‌تواند اعتماد ایجاد کند. مشارکت مدنی شامل رأی‌دادن در صورت واجد شرایط بودن، کار داوطلبانه، شرکت در نشست‌ها، پیوستن به انجمن‌ها و ارتباط با نهادهاست. مردم می‌توانند پیش از آنکه کاملاً جا بیفتند یا از نظر اجتماعی اعتمادبه‌نفس پیدا کنند، مشارکت کنند.