Dina kahirupan sapopoé, hubungan asmara di Brunei bisa disebut dating (berpacaran). Pikeun pasangan Muslim, jalur resmi biasana ti silih wawuh sacara ati-ati atawa bobogohan nepi ka perkawinan ngaliwatan akad nikah Islam (nikah) atawa kahwin. Perkawinan nu sah merlukeun idin ti duanana sarta umumna wali nikah (wali) atawa wali nu ditunjuk ku pangadilan (wali Hakim). Kantor nu boga wewenang mariksa aplikasi; warga jeung warga permanén biasana kudu meunang persetujuan nu diperlukeun saméméh nikah di Brunei atawa di luar nagri ngaliwatan kantor persetujuan distrik (4PROI) atawa kantor persetujuan distrik (PPPPROI) di distrik nu tanggung jawab. Bisa jadi diperlukeun dokumén idéntitas, bukti status perkawinan, surat maot atawa cerai lamun aya, konfirmasi ti kapala kampung, jeung waragad nu geus ditangtukeun. Perkawinan bisa ngawengku pamayaran kawin nu disapukan (mas kahwin), hadiah adat nu mungkin aya (Berian), sarta sanggeus didaptarkeun meunang surat nikah (Marriage Certificate), kartu nikah (Marriage Card), jeung surat nikah bersyarat (Ta’liq Certificate). Pikeun perkawinan tambahan, lalaki Muslim ogé merlukeun idin tinulis ti hakim Islam (Syar’ie Judge), dibarengan ku katerangan alesan, panghasilan, tanggungan, jeung pamadegan pamajikan nu geus aya. Pasangan non-Muslim biasana ngaliwatan kantor pendaptaran nikah sipil (Civil Marriage Registry) nurutkeun hukum nikah sipil (Marriage Act); perkawinan Muslim teu ngagunakeun jalur ieu. Saratna ngawengku idin bébas, teu keur nikah jeung batur, jeung kaayaan pikiran nu séhat, sarta biasana béwara sahenteuna 14 poé jeung geus cicing sahenteuna 14 poé. Lembar informasi nyebut dua prangko nu masing-masing hargana 10 BND sarta surat teu aya halangan nikah (Certificate of No Impediment) hargana 50 BND per aplikasi; sarat umur, wali, jeung lisénsi kudu dipariksa dina unggal kasus. Pintonan kanyaah di tempat umum bisa matak teu merenah, ku kituna pasamoan pribadi jeung teu narik perhatian biasana leuwih saeutik ngahasilkeun pasualan. Kalwat nu dilarang (Khalwat) bisa ngalibetkeun Muslim atawa non-Muslim jeung jalma Muslim lamun hirup babarengan, dikurung, atawa deukeut teuing nimbulkeun kacurigaan; nurutkeun hukum pidana syariah ayeuna (Syariah Penal Code), ieu bisa dihukum denda nepi ka 4,000 BND jeung/atawa panjara sataun. Zina hartina hubungan séks tanpa perkawinan sah sarta bisa mawa hukuman leuwih beurat gumantung kana pelanggaran, status agama, jeung bukti. Liwat kaasup kana aturan Zina nu sarua, sedengkeun kalakuan séksual awéwé jeung awéwé (musahaqah) bisa, pikeun awéwé Muslim atawa awéwé non-Muslim jeung awéwé Muslim dina kaayaan nu disebutkeun ku hukum, dihukum nepi ka 40,000 BND, panjara sapuluh taun, atawa 40 sebatan, ogé bisa dua hukuman nepi ka watesna. Hubungan atawa hirup babarengan waé teu otomatis ngajadikeun perkawinan, hak nafkah, atawa hak perkawinan séjén. Unit konseling JAPEM (JAPEM) nyadiakeun konseling pribadi, pasangan, jeung kulawarga, mediasi, jeung tindak lanjut sosial sacara gratis. Dina kasus kekerasan rumah tangga, JAPEM bisa mantuan formulir jeung rujukan ka pangadilan Syariah atawa sipil; dina darurat, nomerna pulisi 993, ambulan 991, jeung hotline Talian Darussalam (Talian Darussalam) 123. Perkawinan Muslim dipungkas ngaliwatan Pangadilan Syariah pikeun cerai atawa pembatalan, kalayan katerangan ngeunaan alesan, usaha rukun, nafkah, tempat cicing, pangasuhan, jeung pembagian harta. Perkawinan non-Muslim boga jalur sipil ngaliwatan Civil Marriage Registry jeung Mahkamah Agung; waragad jeung lilana gumantung kana kasus.
Hubungan asmara di Brunei
Hubungan asmara di Brunei teu boga status nagara nu mandiri; pangakuan resmi utamana timbul tina perkawinan nu sah. Silih wawuh jeung ngajalin hubungan mindeng tetep teu resmi, sarta pasangan Muslim remen ngarahkeunana kana perkawinan. Agama, idin, persetujuan perkawinan, kalakuan pribadi, jeung tempat pasamoan mangaruhan résiko hukum jeung praktis.
Tip
Ulah nganggap hubungan asmara di Brunei minangka status hukum mandiri. Ti mimiti, pastikeun naha aya rencana nikah jeung jalur agama atawa sipil mana nu lumaku. Pikeun pasangan Muslim, persetujuan jeung kantor nu boga wewenang jadi prioritas; pikeun pasangan non-Muslim, pariksa tempat tinggal, béwara, jeung dokumén ti jauh-jauh poé. Jaga pasamoan tetep pribadi, ulah kaayaan nu boga résiko Khalwat, sarta geura néangan bantuan lamun aya konflik atawa bahaya.