பங்களாதேஷின் வரலாறு

ஆற்றுப்படுகை நிலப்பரப்பு குடியேற்றம், வேளாண்மை, உள்நாட்டு மற்றும் கடல்சார் வணிகத்திற்கு ஏற்றதாக இருந்தது; அங்கேயே அறியப்பட்ட மிகப் பழைய வளர்ச்சிகள் நிகழ்ந்தன. கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய காலத்திற்கான சான்றுகள் துண்டுதுண்டாக உள்ளன. இன்றைய நர்சிங்தியில் உள்ள வாரி-படேஷ்வர், கி.மு. 3 மற்றும் 4ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தொடக்ககால வணிக மற்றும் கோட்டையிடப்பட்ட மையமாக இருந்தது. முத்திரைக் குறியிட்ட நாணயங்கள், மணிகள், இரும்புப் பொருட்கள் பொருளாதாரத் தொடர்புகளுக்குச் சான்றளிக்கின்றன. வரலாற்றுப் புண்ட்ரநகரமான மஹாஸ்தான்கர், கி.மு. 4ஆம் முதல் 3ஆம் நூற்றாண்டு வரை கோட்டையிடப்பட்ட மையமாகவும் இருந்தது. வங்கா, புண்ட்ரா, சமதடா, கௌடா, ராதா போன்ற பழைய பிராந்தியப் பெயர்கள் வங்காளத்தின் அரசியல் அமைப்பு எப்போதும் ஒன்றுபட்டிருக்கவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன. தனித்த பிராந்தியங்களைத் தாண்டிய தொடக்ககால வளர்ச்சிகளில் மௌரிய, குப்த செல்வாக்குகளும் 7ஆம் நூற்றாண்டில் சஷாங்காவின் ஆட்சியும் அடங்கும். 8ஆம் நூற்றாண்டில் கோபாலர் பாலர் ஆட்சியை நிறுவினார்; அது சுமார் நான்கு நூற்றாண்டுகள் நீடித்தது. தர்மபாலர், தேவபாலர் காலத்தில் பௌத்த அரசியல் மற்றும் அறிவுப் பிணையம் உருவானது. சுமார் 8ஆம் முதல் 12ஆம் நூற்றாண்டு வரை இயங்கிய பஹார்பூரின் சோம்புர மகாவிகாரம் முக்கியக் கல்வி மையமாக இருந்தது. மைனாமதி-லால்மையின் பௌத்தத் தளங்களும் கல்வெட்டுகள், சுடுமண் பொருட்கள், நாணயக் கண்டுபிடிப்புகளும் இக்காலத்தைப் பற்றிய புரிதலை விரிவாக்குகின்றன. 11ஆம் முதல் 13ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான சேனர் ஆட்சி, பிராமணியச் செல்வாக்குள்ள அரசவைக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தியது; விஜயசேனர், லக்ஷ்மணசேனர் காலத்தில் வங்காளத்தின் பெரும் அரசியல் ஒருங்கிணைப்புக்கு வழிவகுத்தது. பௌத்த அரசவை ஆதரவு குறைந்ததையும் பின்னர் நிகழ்ந்த மத மாற்றங்களையும் ஒரே காரணத்தால் விளக்க முடியாது. பக்தியார் கல்ஜி சுமார் 1204இல் நாடியாவையும் கௌரையும் கைப்பற்றினார். பின்னர் 13ஆம் முதல் 16ஆம் நூற்றாண்டு வரை வங்காளத்தில் சுல்தானகங்கள் இருந்தன. நிர்வாக மொழியாக பாரசீகம் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆட்சி, வணிகம், சூஃபி வலைப்பின்னல்கள், புதிய குடியேற்றங்கள், உள்ளூர் மதமாற்றங்கள் உள்ளிட்ட ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பல வளர்ச்சிகளின் வழியாக இஸ்லாம் பரவியது. வரலாற்றுக் கலிஃபதாபாதான பாகர்ஹாட், 15ஆம் நூற்றாண்டில் கான் ஜஹான் ஆட்சிக் காலத்தில் மசூதிகளும் நகரக் கட்டமைப்பும் கொண்டு உருவானது. 1576இல் முகலாய ஆட்சி வங்காளத்தை வங்காள சுபாவுடன் இணைத்தது. 1610இல் இஸ்லாம் கான் தலைநகரை டாக்காவுக்கு மாற்றினார்; இதனால் வணிகம், துணிநூல், ஆற்றுப் போக்குவரத்து, வேளாண் விரிவாக்கம் ஆகியவற்றுக்கான முக்கிய மாகாண மையமாக அது ஆனது. 18ஆம் நூற்றாண்டில் நவாப்கள் ஆட்சி செய்தபோது ஐரோப்பிய வணிக நிறுவனங்கள் செல்வாக்கை விரிவாக்கின. 1757இல் பிளாசியில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி பெற்ற வெற்றி அதன் ஆதிக்கத்தைத் தொடங்கியது. 1765இல் திவானி உரிமை மாற்றப்பட்டதால் வருவாய் மற்றும் நிர்வாகத்தின் மீதான அதன் கட்டுப்பாடு வலுப்பெற்றது. 1793ஆம் ஆண்டின் நிரந்தர நிலவரித் தீர்வு, ஜமீன்தாரி அமைப்பின் (ஜமீன்தாரி முறை) வழியாக உரிமை, வருவாய் கோரிக்கைகள், வேளாண் உறவுகளை மாற்றியது. கம்பெனி ஆட்சியை நேரடி பிரிட்டிஷ் மன்னராட்சி ஆட்சியுடன் ஒன்றாகக் கருதக் கூடாது. பிரிட்டிஷ் ராஜ் 1858இல் தொடங்கி மேலும் சமூக, பொருளாதார, வேளாண், அரசியல் மறுசீரமைப்புகளை ஏற்படுத்தியது. 1905ஆம் ஆண்டு வங்காளப் பிரிவினை, டாக்காவைத் தலைநகராகக் கொண்ட கிழக்கு வங்காளம் மற்றும் அசாம் என்ற நிர்வாக அலகை உருவாக்கியது. சுதேசி இயக்கமும் எதிர்ப்புகளும் காரணமாக 1911இல் பிரிவினை ரத்து செய்யப்பட்டது. அகில இந்திய முஸ்லிம் லீக் 1906இல் டாக்காவில் நிறுவப்பட்டது. சமூக அடிப்படையிலான அரசியல் மோதல்கள், தனித் தொகுதிகள், 1947ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் இந்தியப் பிரிவினை ஆகியவை கிழக்கு வங்காளம், பின்னர் கிழக்கு பாகிஸ்தான் உருவாக வழிவகுத்தன. ராட்க்ளிஃப் எல்லைக் கோடு தப்பிச் செல்லல், இடம்பெயர்வு, வன்முறை, நீண்டகால எல்லை மற்றும் என்கிளேவ் விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. கிழக்கு பாகிஸ்தானில் மொழிப் பிரச்சினை மத்திய அரசியல் அணிதிரட்டலைத் தூண்டியது. 1952 பிப்ரவரி 21ஆம் தேதி மொழி இயக்க ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் மீது காவல்துறை சுட்டது. 1956இல் உருதுவுடன் வங்காளமும் அரச மொழியானது. 1954இல் ஐக்கிய முன்னணி தேர்தலில் வென்றதும், அதைத் தொடர்ந்து அதன் அரசை மத்திய அரசு கலைத்ததும் மோதலைத் தீவிரப்படுத்தின. 1958 முதல் இராணுவ ஆட்சி, 1966ஆம் ஆண்டின் ஆறு அம்சக் கோரிக்கைகள், 1969 மக்கள் எழுச்சி ஆகியவை வெளிப்படையான நெருக்கடிக்கு வழிவகுத்தன. 1970 தேர்தலில் கிழக்கு பாகிஸ்தானில் அவாமி லீக் பெரும்பான்மை பெற்றது; ஆனால் அதிகார மாற்றம் மறுக்கப்பட்டது அல்லது ஒத்திவைக்கப்பட்டது. 1971 மார்ச் 7ஆம் தேதி ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான் தீர்மானகரமான உரையாற்றினார். மார்ச் 25ஆம் தேதி இராணுவம் ஆபரேஷன் சர்ச்லைட்டைத் தொடங்கி மக்களுக்கு எதிராக விரிவான நடவடிக்கையை மேற்கொண்டது. மார்ச் 26ஆம் தேதி சுதந்திரப் பிரகடனம் வெளியானது. ஏப்ரல் 10ஆம் தேதி சுதந்திரப் பிரகடன ஆவணம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது; ஏப்ரல் 17ஆம் தேதி முஜிப்நகர் அரசு பதவிப் பிரமாணம் செய்தது. பங்களாதேஷ் விடுதலைப் படைகள் (முக்தி பாஹினி) வழக்கமான படைகள் மற்றும் கொரில்லா அணிகளைக் கொண்டிருந்தன; அவை 11 பிரிவுகளாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன. டிசம்பர் 4 முதல் கூட்டு பங்களாதேஷ்-இந்திய கட்டளைப் பிரிவு போருக்கு ஆதரவளித்தது. 1971 டிசம்பர் 16ஆம் தேதி பாகிஸ்தான் இராணுவம் சரணடைந்தது. விடுதலைப் போரில் பெருமளவிலான குற்றங்கள், கொலைகள், பாலியல் வன்முறை, இடம்பெயர்வு, சிறுபான்மையினர் துன்புறுத்தல், ஒத்துழைப்பு ஆகியவை நிகழ்ந்தன. உயிரிழப்பு எண்ணிக்கைகள் அரசியல் ரீதியாக சர்ச்சைக்குரியவை. பங்களாதேஷ் அரசு பொதுவாக சுமார் 3,000,000 பேர் இறந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது; ஆய்வுகளால் உறுதிசெய்யப்பட்ட ஒரே எண்ணிக்கை இல்லை. ஆவணக் காப்பகங்கள், அருங்காட்சியகங்கள், சாட்சியங்கள், நீதிமன்றப் பதிவுகள், சர்வதேச விசாரணைகள் வெவ்வேறு பார்வைகளை வழங்குகின்றன; அவற்றை விமர்சனபூர்வமாக மதிப்பிட வேண்டும். அரசியலமைப்பு 1972 நவம்பர் 4ஆம் தேதி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, டிசம்பர் 16ஆம் தேதி நடைமுறைக்கு வந்தது. தேசியவாதம், சோசலிசம், ஜனநாயகம், மதச்சார்பின்மை ஆகியவை அரசியலமைப்புக் கொள்கைகளாக நிறுவப்பட்டன. முதல் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் 1973இல் நடைபெற்றது. 1975ஆம் ஆண்டின் நான்காவது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி முறையை அறிமுகப்படுத்தியது. 1975 ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான் படுகொலை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஆட்சிக் கவிழ்ப்புகள், இராணுவச் சட்டம், ஜியாவுர் ரஹ்மான் காலம் வந்தன. எர்ஷாத் ஜெனரல் 1982 மார்ச் 24ஆம் தேதி ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, 1990 டிசம்பர் 6ஆம் தேதி வரை சர்வாதிகாரமாக ஆட்சி செய்தார். பின்னர் மக்கள் இயக்கம் அரசியல் மாற்றத்தைத் தொடங்கியது. 1991இல் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் மீட்டெடுக்கப்பட்டது. அவாமி லீக்கும் பிஎன்பியும் மாறிமாறி ஆட்சி செய்தன. 1996 முதல் 2006 வரை தேர்தல்களுக்கான காபந்து அரசு முறை இருந்தது. 2007 மற்றும் 2008இல் இராணுவ ஆதரவுள்ள காபந்து அரசு ஆட்சி செய்தது. 2009 முதல் 2024 வரை அவாமி லீக் தலைமையிலான அரசு அரசியலை வடிவமைத்தது. விடுதலைப் போர்க் குற்றங்கள் மீதான வழக்குகள், நடைமுறைத் தரங்கள் குறித்த விவாதங்கள், நினைவின் அரசியல் பயன்பாடு ஆகியவை சர்ச்சைக்குரியவையாக உள்ளன. அரசு வேலை ஒதுக்கீடுகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் 2024இல் நாடு தழுவிய எழுச்சியாக வளர்ந்தன. ஆகஸ்ட் 5ஆம் தேதி ஷேக் ஹசீனா பதவியிலிருந்து விலகிச் சென்றார். முஹம்மது யூனுஸ் தலைமையிலான இடைக்கால அரசு ஆகஸ்ட் 8ஆம் தேதி பதவியேற்றது. 2024 ஜூலை 1 முதல் ஆகஸ்ட் 15 வரை சுமார் 1,400 பேர் வரை இறந்ததாக OHCHR மதிப்பிட்டது; பிற ஆதாரங்கள் அவற்றின் முறைகள் மற்றும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் வேறு எண்ணிக்கைகளை வழங்குகின்றன. 13ஆம் நாடாளுமன்றத்தின் முதல் கூட்டத்தொடர் 2026 பிப்ரவரி 17ஆம் தேதி நடைபெற்றது; அதே நாளில் தாரிக் ரஹ்மான் பிரதமராக நியமிக்கப்பட்டார். பங்களாதேஷில் வரலாற்றறிவு அகழாய்வுகள், அடுக்கியல் கண்டுபிடிப்புகள், கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், கட்டிடங்கள், அரசுப் பதிவுகள், சட்டங்கள், நாடாளுமன்ற ஆவணங்கள், தேர்தல் பதிவுகள், அருங்காட்சியகத் தொகுப்புகள், வாய்மொழி வரலாறு, வரலாற்றாய்வு ஆகியவற்றிலிருந்து உருவாகிறது. தொல்லியல் துறை ஆய்வுகள் நடத்தி தொல்லியல் தளங்களைப் பாதுகாத்து அருங்காட்சியகங்களை நிர்வகிக்கிறது. பங்களாதேஷ் தேசிய அருங்காட்சியகம் தொகுப்புகளைப் பாதுகாக்கிறது. விடுதலைப் போர் அருங்காட்சியகம் விடுதலைப் போர், நேரில் கண்டவர்களின் பதிவுகள், நினைவுகூரல் ஆகியவற்றை ஆவணப்படுத்துகிறது. பங்களாதேஷ் தேசிய நாடாளுமன்றமும் பங்களாதேஷ் தேர்தல் ஆணையமும் முறையே அரசியல் மற்றும் தேர்தல் வரலாற்று ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன. பங்களாதேஷ் யுனெஸ்கோ தேசிய ஆணையமும் யுனெஸ்கோவும் கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தை ஒப்பீட்டு முறையில் ஆவணப்படுத்துகின்றன. சமகால மோதல்களுக்கு OHCHR வெளிப்புற விசாரணைப் பார்வையை வழங்குகிறது. அரசால் பாதுகாக்கப்படும் அசையா தொல்லியல் பொருட்களைப் பார்வையிட, 1968 தொல்லியல் பொருட்கள் சட்டத்தின் பாதுகாப்பு விதிகளுக்கு உட்பட்டு பொதுவாக அனுமதி உண்டு. அகழாய்வு, தொல்லியல் பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்தல், வணிகத் திரைப்படப் பதிவு ஆகியவற்றுக்கு அனுமதி அல்லது சிறப்புப் பாதுகாப்பு நிபந்தனைகள் தேவைப்படலாம். அருங்காட்சியகம் மற்றும் தொல்லியல் தள நுழைவுக் கட்டணங்களும் ஆவணக் காப்பகங்கள் மற்றும் ஆய்வுத் தொகுப்புகளுக்கான அணுகலும் நிறுவனத்திற்கு நிறுவனம் மாறுபடும். அறிவுத் துறையாக வரலாற்றுக்கு ஒரே மாதிரியான கட்டணமோ செயலாக்கக் காலக்கெடுவோ இல்லை. பாதுகாக்கப்பட்ட மதத் தொல்லியல் பொருட்களை சேதப்படுத்தவோ மாசுபடுத்தவோ அவமதிக்கவோ கூடாது. அரசியல் கதைகளைச் சர்ச்சையற்ற உண்மைகளாகக் கருதாமல், உள்ளூர் சமூகங்களின் பார்வைகளையும் மாறுபட்ட நினைவுகளையும் வரலாற்று ஆய்வு கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.