انتخابات در ارمنستان

انتخابات در ارمنستان بر پایهٔ قانون اساسی و قوانین انتخاباتی اداره می‌شن. این نظام، انتخابات پارلمانی ملی رو از انتخابات خودگردانی محلی و انتخاب غیرمستقیم رئیس‌جمهور جدا می‌کنه. شهروندان در انتخابات مجلس ملی رأی می‌دن تا نمایندگی پارلمانی رو تعیین کنن. احزاب سیاسی و ائتلاف‌ها فهرست نامزدها ارائه می‌کنن و کرسی‌ها عمدتاً بر پایهٔ نمایندگی تناسبی، مطابق آرای معتبر دریافتی و قواعد انتخاباتیِ قابل‌اجرا توزیع می‌شن. نتیجهٔ پارلمانی بر تشکیل دولت اثر می‌ذاره. مجلس ملی نخست‌وزیر رو از راه روند پارلمانیِ قانون اساسی انتخاب می‌کنه، بنابراین رأی‌دهندگان عمدتاً از طریق انتخاب‌شون در انتخابات پارلمانی بر رهبری اجرایی اثر می‌ذارن. رئیس‌جمهور مستقیماً از سوی همهٔ رأی‌دهندگان انتخاب نمی‌شه. مجلس ملی رئیس‌جمهور رو انتخاب می‌کنه که بازتاب‌دهندهٔ شکل پارلمانی حکومت ارمنستان و نقش سیاسی محدودتر این مقامه. انتخابات محلی به خودگردانی جامعه مربوط می‌شن. بسته به ترتیبات قانونی برای هر جامعه، رأی‌دهندگان شورا رو انتخاب می‌کنن یا در روندی شرکت می‌کنن که نمایندگی و رهبری محلی رو تعیین می‌کنه. ایروان از نظام شهریِ مبتنی بر شورا استفاده می‌کنه. ساکنان، شورای بزرگان رو از راه فهرست احزاب یا ائتلاف‌ها انتخاب می‌کنن و روند مبتنی بر شورا شهردار رو تعیین می‌کنه، نه رأی‌گیری جداگانه‌ای شبیه انتخابات سراسری ریاست‌جمهوری. کمیسیون مرکزی انتخابات که معمولاً به اختصار CEC گفته می‌شه، چارچوب ملی انتخابات رو اداره می‌کنه. کمیسیون‌های سرزمینی و حوزه‌های رأی‌گیری، رأی‌گیری رو در سطح‌های پایین‌تر سازمان می‌دن؛ از جمله رسیدگی به رأی‌دهندگان، مدیریت برگه‌های رأی، شمارش و ثبت نتایج. رأی‌دهنده معمولاً اطلاعات ثبت‌نام و محل رأی‌گیری رو بررسی می‌کنه، هویتش رو در حوزهٔ رأی‌گیری ثابت می‌کنه، برگهٔ رأی می‌گیره، پنهانی علامت می‌زنه و اون رو در صندوق می‌اندازه. سپس مسئولان انتخابات رأی‌ها رو طبق تشریفات رسمی می‌شمرن و نتایج رو ثبت می‌کنن. حفاظت‌های اصلی شامل حقوق برابر رأی، برگه‌های رأی مخفی، نظارت، شمارش مستند و روندهای قانونی شکایت می‌شن. این حفاظت‌ها خطر رو کم می‌کنن، اما هر اختلافی رو از بین نمی‌برن؛ بنابراین ثبت به‌موقع شواهد و استفاده از مسیر بازبینی درست همچنان مهمه.